Σπάνιες Εικόνες του Prince από τον Φακό του Προσωπικού του Φωτογράφου

2018-01-24

Αδημοσίευτες φωτογραφίες από το καινούριο λεύκωμα του Afshin Shahidi, «Prince: A Private View».

Ο Afshin Shahidi πρωτογνώρισε τον Prince το 1993 στην έπαυλή του, το Paisley Park, στα γυρίσματα ενός βίντεο κλιπ. Ο φωτογράφος είχε παραποιήσει ελαφρώς την αλήθεια, για να πάρει τη δουλειά, λέγοντας στον υπεύθυνο ότι ήξερε πώς να βάλει φιλμ σε μια κινηματογραφική κάμερα. Στην πραγματικότητα, δεν είχε ιδέα πώς να το κάνει, αλλά ο τύπος από τη Μινεσότα δεν επρόκειτο να χάσει την πιθανώς μοναδική του ευκαιρία να γνωρίσει τον εμβληματικό καλλιτέχνη. Ευτυχώς, τα πράγματα πήγαν τόσο καλά που ο υπεύθυνος του σετ τον κάλεσε ξανά και μες στα χρόνια, ο Afhsin δούλεψε σε πολλά βίντεο κλιπ και φιλμ με τον Prince.

Για να βρεθεί σ' αυτήν τη θέση, ο Shahid εισχώρησε αργά στον κλειστό κύκλο του Prince, ξεκινώντας ως τεχνικός που βάζει φιλμ, στη συνέχεια εργάστηκε σε projects ως καμεραμάν και στο τέλος έγινε ο προσωπικός φωτογράφος του Prince. Χρησιμοποιούσε τον φακό του για ενδοσκοπικές ματιές στον κόσμο του κλειστού και εκκεντρικός σουπερ σταρ και έζησε έναν από τους σπουδαιότερους entertainer της εποχής μας από πολύ κοντά. Ο φωτογράφος είχε τη μεγάλη του ευκαιρία, όταν το 2002 ο Prince τον πήρε μαζί του στην ευρωπαϊκή περιοδεία του, για να τραβάει φωτογραφίες. Αυτό έδωσε στον Shahid την ευκαιρία για στενή και διαρκή επαφή με τον Prince και αποτέλεσε μάλιστα εξέλιξη της δημιουργικής του πορείας. Σε ένα καινούριο λεύκωμα, Prince : A Private View (που κυκλοφορεί από τη St. Martin Press με πρόλογο της Beyoncé), ο γεννημένος στο Ιράν Αμερικανός φωτογράφος μοιράζεται με τους θαυμαστές το αρχείο σπάνιων φωτογραφιών του που παρουσιάζουν τον Prince, όπως δεν τον έχει δει κανείς προηγουμένως. Για τις ανάγκες του λευκώματος, ο Shahidi περιόρισε τις φωτογραφίες στις 250 και κάτι, από τις κυριολεκτικά χιλιάδες που είχε, και δημοσιεύουμε σήμερα επτά από αυτές.

Μιλήσαμε με τον Shahidi τηλεφωνικά, για να μάθουμε πώς οι φωτογραφίες του αιχμαλωτίζουν την ουσία του Prince, πώς ήταν να είσαι φίλος αυτού του ειδώλου, πώς ήταν να φωτογραφίζεις τα θρυλικά 3121 πριβέ πάρτι στο Λος Άντζελες και τι αποκάλυψαν όλες αυτές οι ειλικρινείς, προσωπικές και μη στιγμές. Να τι μας είπε.

Noisey

: Πώς ασχολήθηκες με τις φωτογραφίες και τις κάμερες;

Afshin Shahidi: Η φωτογραφία ήταν πάντα χόμπι μου. Φωτογράφιζα τη γυναίκα μου, ανθρώπους που χρειάζονταν πορτρέτα πού και πού - ό,τι ευκαιρία είχα για να εξασκούμαι την εκμεταλλευόμουν. Η μητέρα μου κάποτε είχε αυτό χόμπι κι έτσι, όταν ήμουν μικρός, είχαμε σκοτεινό θάλαμο στο υπόγειο και έπαιζα εκεί παρατηρώντας τη μαγεία του να βλέπεις μια φωτογραφία να εμφανίζεται στο φωτογραφικό χαρτί, μέσα στα χημικά. Ειδικά τότε, μου φάνηκε μαγεία κι έτσι με τράβηξε. Με το πέρασμα των χρόνων, καθώς ήμουν πολύ δημιουργικός άνθρωπος της εικόνας, η φωτογραφία, η κάμερα και οι ταινίες έγιναν το πάθος μου. Αλλά ζούσα στη Μινεσότα και δεν ήξερα τι να τα κάνω όλα αυτά, με αποτέλεσμα στο πανεπιστήμιο να σπουδάσω φυσική. Όμως, όταν ήρθε η ώρα να διαλέξω επάγγελμα, ήθελα να δω πώς θα έμπαινα στις εικαστικές τέχνες.

Ποια ήταν η τεχνική σου, όταν φωτογράφιζες τον Prince και πώς επηρέασε το αποτέλεσμα;

Εν μέρει, ο λόγος που πέρασα από το φιλμ στις ψηφιακές φωτογραφίες ήταν ο Prince. Μου το ζήτησε. Του άρεσε που υπήρχε άμεσο feedback. Μπορούσαμε να τραβήξουμε μια φωτογραφία και να τη δούμε αμέσως, είτε στην οθόνη του υπολογιστή είτε της μηχανής, και να αποφασίσουμε, σε αντίθεση με όταν τραβούσα με φιλμ. Νομίζω ότι εν μέρει, επειδή είμαι Ιρανός και επειδή με έχει διαποτίσει όλο αυτό, η συμμετρία έχει κάτι που μου αρέσει και πάντα την αντιλαμβάνομαι στις φωτογραφίες του Prince. Είναι σχεδόν πάντα στο κέντρο.

Πόσες φωτογραφίες στο βιβλίο ήταν στημένες, με κατάλληλο φωτισμό και πόσες αυθόρμητες;

Οι περισσότερες είναι αυθόρμητες. Οι μόνες που είναι στημένες είναι οι τύπου πορτρέτα - όταν φαίνονται ώμοι και κεφάλι και είναι στραμμένος στην κάμερα. Αυτές τις στήνω και βάζω φώτα ή ό,τι άλλο θες. Όλες οι άλλες, σε συναυλίες ή όταν είναι έξω, απλώς είχα τη μηχανή κι εκείνος έκανε ό,τι ήταν να κάνει και εγώ τραβούσα. Καμιά φορά, έβλεπα κάτι κι έλεγα, «Έι, θέλεις να έρθεις εδώ να βγάλουμε μια φωτογραφία;», αλλά δεν τον έβαζα να ποζάρει. Πάντα ήθελα να τον αιχμαλωτίζω όσο πιο φυσικό γινόταν.

Πώς νομίζεις ότι οι φωτογραφίες σου αιχμαλωτίζουν την ουσία του Prince;

Το βλέμμα του είναι πραγματικά διαπεραστικό και είναι στο επίκεντρο πολλών φωτογραφιών μου. Ήταν ένας πολύ όμορφος άνδρας. Νιώθω ότι τον έχω αιχμαλωτίσει όπως ήταν, φυσικός. Δεν πολυπρόσεχε τη μηχανή. Είναι δύσκολο αυτό, όταν στέκομαι μπροστά σου και βγάζω φωτογραφίες, όσο κι αν προσπαθούσα να ενσωματωθώ στο περιβάλλον και να μην τραβάω την προσοχή σε μένα ή στη μηχανή. Αισθάνομαι ότι μέσα από τις φωτογραφίες μπορεί κανείς να καταλάβει ποιος ήταν - την αστεία πλευρά του, τη σοβαρή πλευρά του, την κακόκεφη πλευρά του. Νομίζω ότι μπορείς να τα δεις όλα αυτά στις φωτογραφίες.

Πώς ήταν ο Prince ως φίλος;

Με πήρε υπό την προστασία του. Στήριξε εμένα και την οικογένειά μου με πολλούς τρόπους. Ήξερε τα παιδιά μου, τη γυναίκα μου. Πηγαίναμε διακοπές μαζί. Η φιλία μας εξελίχτηκε με τη δημιουργική συνεργασία μας. Ήταν πολύ φυσική και στο τέλος περνούσαμε πολύ χρόνο μαζί. Καθόμασταν και τον άκουγα να μιλάει για μουσική, αλλά και για τα δικαιώματα των καλλιτεχνών και τη δημιουργικότητα και όλα αυτά. Ήταν πραγματικά μέντοράς μου. Πάντα αντιλαμβανόμουν πόσο μοναδικό ήταν που καθόμουν με αυτό το εμβληματικό άτομο, οι δυο μας και απλώς αράζαμε μαζί. Δεν τσιμπιόμουν κιόλας, για να δω αν ονειρεύομαι, αλλά σκεφτόμουν, «Αλήθεια είναι τώρα αυτό; Εγώ και ο Prince πηγαίνουμε σε κλαμπ οι δυο μας;». Ήταν πολύ παράξενο και σουρεαλιστικό.

Ήταν αφυπνιστικό για μένα που με εμπιστευόταν και με νοιαζόταν τόσο, ώστε να ζητάει τη δημιουργική μου συνεισφορά - και να διατηρούμε ταυτόχρονα την επαγγελματική και τη φιλική μας σχέση. Του άρεσε να αστειεύεται και να κάνει πλάκες όποτε μπορούσε, κάτι που δεν το ήξερα, προτού τον γνωρίσω. Ήταν πολύ καλός σε πολλά. Προφανώς, ως μουσικός ήξερε πολλά όργανα και είχε εκπληκτική φωνή, αλλά με νικούσε και στο μπιλιάρδο, όπως και στο πινγκ-πονγκ και στο μπάσκετ - και ήμουν καλός σε όλα αυτά. Ήταν άλλο επίπεδο.

Πώς ήταν, όταν ο Prince πέθανε ξαφνικά; Αυτό σε έκανε να φτιάξεις το λεύκωμα ως μια μαρτυρία της κληρονομιάς του;

Αρχικά, μετά τον θάνατο του Prince, ήταν προφανώς πολύ δύσκολα για μένα και την οικογένειά μου, όπως και για πολύ κόσμο, παντού. Αλλά ιδίως για εμάς που τον ξέραμε και τον θεωρούσαμε φίλο. Μου πήρε καιρό να κοιτάξω τις φωτογραφίες μου. Με έπαιρναν τηλέφωνο και μου ζητούσαν φωτογραφίες για διάφορα πράγματα και δεν μπορούσα καν να κοιτάξω το αρχείο μου. Μου έφερνε πολλές αναμνήσεις και όλες οι αναμνήσεις που έχω από τη συνεργασία με τον Prince είναι πολύ καλές, αλλά τότε ήταν οδυνηρό να τα θυμάμαι, έτσι μου πήρε αρκετό καιρό.

Με στήριξαν πολύ οι fan του απ' όλο τον κόσμο. Πολλοί επικοινώνησαν και ρώτησαν πού μπορούσαν να δουν αυτές τις φωτογραφίες, αν είχα σκεφτεί να τις εκδώσω. Ξεκίνησα να το σκέφτομαι πιο σοβαρά. Προσπαθούσα να βρω έναν τρόπο να βάλω μια τελεία, μετά τον θάνατό του, αλλά δεν μπορούσα να το κάνω. Ξεκίνησα να κοιτάζω τις φωτογραφίες και μου ξύπνησαν αναμνήσεις, κάτι που για μένα λειτούργησε θεραπευτικά και με βοήθησε στη διαδικασία του πένθους. Το έκανα κυρίως για τους fan, αλλά για μένα ήταν ψυχοθεραπεία -αν το απολαύσει και ο κόσμος ακόμη καλύτερα. Ο απώτερος στόχος είναι να συνεχίσω την κληρονομιά του με έναν ουσιαστικό τρόπο, γεμάτο σεβασμό.

Τι αντιδράσεις θέλεις να έχουν οι αναγνώστες, αφού διαβάσουν το βιβλίο;

Ελπίζω να κάνει τους πάντες να χαμογελάσουν. Ελπίζω να μπορέσουν να δουν μια πλευρά του Prince που μπορεί να μην ήξεραν. Θέλω να συνεχίσω την κληρονομιά του για την Purple Family, όπως αποκαλούνται οι fan του Prince ανά την υφήλιο. Είμαστε δυνατή κοινότητα και θέλω να μπορούν να απολαύσουν το λεύκωμα, για να τιμήσουν τη μνήμη του Prince.

Πηγή: vice.com